A noite do 24 de xaneiro de 1977, un grupo de fascistas entrou no despacho de avogados laboralistas situado no número 55 da rúa Atocha de Madrid, disparando contra todas as persoas alí presentes, e matando a cinco homes. Todos eran militantes de Comisións Obreiras e do PCE. Aquela noite quedou gravada na memoria de toda a clase obreira do Estado español como un dos momentos máis tráxicos do post-franquismo.
Aquela noite Enrique Valdevira Ibáñez, Luis Javier Benavides Orgaz, Francisco Javier Sauquillo Pérez del Arco, Ángel Rodríguez Leal e Serafín Holgado de Antonio (quen aínda era un rapaz que non rematara a carreira), lonxe de morrer, fixéronse eternos. Pasaron a ser parte inmortal da nosa memoria, na que están todas aquelas persoas que loitaron pola democracia cando facelo significaba non só poder rematar nunha cadea, senón tamén nunha tumba.
Por iso, dende a Asemblea Universitaria Vigo, queremos realizar unha homenaxe a estes compañeiros, a estes loitadores, para que a chama do seu recordo siga brillando con forza e emoción na nosa memoria. Para que non se nos esqueza xamais que os dereitos do pobo non se conseguiron sentados nun sofá, nin lendo uns apuntes nunha biblioteca. Os dereitos conquistáronse con sacrificio, con loita colectiva, e con paixón e amor polos demais. Un amor que Enrique, Luis, Francisco, Ángel e Serafín irradiaban, un amor que lles levaba a traballar ata altas horas da madrugada no despacho, que facía que estivesen dispostos a enfrontarse sen medo ao fascismo.
Os debemos nuestra obligación
de no perder lo que habéis ganado
con vuestra fuerza, sangre y sudor,
manteniendo siempre en vivo la llama
de la resistencia popular,
aunque pasen los años,
las heridas no cicatrizan,
y es que sin memoria no hay futuro.
Las heridas permanecen abiertas,
y la memoria aun más viva,
las balas nunca pudieron matar
vuestra solidaridad,
nosotros somos orgullo
porque vosotros fuisteis valor.
(Versos de RPG-7 a las BI)
